» casuistiek
Casus 1: (Verpleegkundig ethiek, jaartal onbekend)

Een meisje van 14 jaar wordt intensive care unit verpleegd met myocardinsufficientie na het toedienen van cytostatica. Haar hartfunctie is heel slecht en word ondersteund door bijzonder hoge doses inotropica per infuus. Na enkele weken brengt de uitzichtloze situatie de artsen tot de beslissing de behandeling met dat inotropica te stoppen en het kind te laten sterven;

De artsen durven de fam. deze beslissing niet mee te delen. Ze vrezen dat dit een te grote schok voor ze betekend. Daarom word besloten met de infusies door te gaan, evenwel zonder inotropica, maar met de gebruikelijke gekleurde stickers voor deze medicatie.

Wanneer het meisje de volgende dagen snel achteruit gaat, wordt nog steeds niet met de ouders over het naderende levenseinde van hun kind gesproken.

Sommige verpleegkundigen ervaren deze handelswijze als bedrog. Zij vinden dat de ouders de kans moeten krijgen zich voor te bereiden op het stervensproces van hun dochter.

 Wat vind ik hier zelf van?

Ik vind het net zoals die verpleegkundigen bedrog en ik vind dat de artsen aan de ouders verplicht zijn om die informatie te geven.


 En niet dat ze zomaar een beslissing gaan nemen voor de ouders en het kind.

In de beroepscode staat duidelijk dat je als verpleegkundige geen informatie moet onthouden voor de patiŽnt.

Ik zou zelf met de artsen gaan praten dat dit op zoín manier niet kan en dat ik zou eisen van hun dat ze het aan de ouders zouden moeten gaan vertellen. Omdat dat ook hun taak is.

 Casus 2:

Er is een bewoonster die geen eten meer wil hebben van de verpleging, ze is zat van het leven en hoeft geen eten meer te hebben. De man van deze vrouw, dwingt zijn vrouw tot eten door echt letterlijk met de lepel voedsel in haar mond te duwen en tegelijk boos en dreigend op haar te reageren. Jij staat als verpleegkundige buiten de deur en ziet dit.

 Wat vind ik hier zelf van?

De man van de patiŽnt wil hier dus dat mw. weer gaat eten. Echter de verpleging moet een zorgvrager beschermen en de belangen van de zorgvrager centraal stellen. Als een zorgvrager dus echt geen eten meer wil, wil ze dat ook niet meer en is het niet aan haar man om te zeggen dat ze weer moet gaan eten.


Wat ik zelf zou doen, is de man aanspreken op zijn gedrag, dat het op zoín manier niet mag en kan. Als mw. Geen eten meer wil hebben is dat haar beslissing. Het is wel een moeilijke case, want wanneer mag je je gaan bemoeien met de relatie tussen man en vrouw?

Heel belangrijk hierin is dan de beroepscode, hier staat hele mooie lijnen in, die je dan kan gebruiken. Voor deze case kun je bijvoorbeeld zeggen dat je de privacy van de zorgvrager moet beschermen, in dit geval is de handeling van haar man volgens mij een inbreuk op haar privacy en daarom vind ik ook dat haar man aangesproken mag worden omdat hij onethisch en onverantwoord handelt. Hij kan moeilijk omgaan met dit verlies van zijn vrouw, die niet meer wil eten.

 
[ terug... ]Omhoog


Maak vrienden

Laatst bewerkt op:

  • 3 juli 2007, 20:01

Reactie geven?

  • Mail naar: Marcel_boss@hotmail.com

Copyright 2002-2019